خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در این زمانه خوشش باد اگر غمی داردز فوت وقت هر آن دل که ماتمی دارد
۲
ببند چشم و دهن را از دیدن و گفتنغمین مباش که هر زخم مرهمی دارد
۳
کسی که ساخت به بیش و کم توکل و حرصنه فکر بیش و نه اندیشهٔ کمی دارد
۴
دلی که بستهٔ آن زلف عنبرین گردیدعجب نباشد اگر حال درهمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲