خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدندچشم گریان و دل خسته به من بخشیدند
۲
زآشنایی سخن شر کن ای دل که تراهمه دادند اگر درد سخن بخشیدند
۳
آب و رنگی که فزون زان لب و دندان آمدبه یمن قدری و قدری به عدن بخشیدند
۴
تا برد زخم دل غنچهٔ گل لذت دردنمک ناله به مرغان چمن بخشیدند
صفحهٔ ۱ از ۲