خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را به قدر خمکده ها جوش داده اندتا منصب قبول تو می نوش داده اند
۲
هر لخت دل زبان دگر شد مرا به کامتا همچو غنچه ام لب خاموش داده اند
۳
این شیوه خاصهٔ مژه های دراز تستهر نیش را نه چاشنی نوش داده اند
۴
روشندلان که مسلکشان عالم رضاستبر نیک و بد چو آینه آغوش داده اند
صفحهٔ ۱ از ۲