خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روم از خویشتن دنبال دلدارمگر یابم خبر از حال دلدار
۲
رود ناچار عمر هر که بگذشتنرفتن کی توان دنبال دلدار
۳
به رنگ بوی در گل از لطافتبود تن در قبای آل دلدار
۴
ز چشمم گریه نقش مردمک شستنشیند تا به جایش خال دلدار
صفحهٔ ۱ از ۲