خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طراوت دارد از بس نوبهار حسن سرشارشچکد رنگ از حیا چون قطره های می ز رخسارش
۲
به صحرایی که از خود رفتن ما خضر ره باشدبلندی های همت می دهد یادی ز کهسارش
۳
به گلشن بی تو گر بلبل ببیند پیچ و تابم راشود خون و چکد مرغوله خوانیها ز منقارش
۴
کنی نام من سرگشته گر نقش سلیمانیبه چرخ آید مثال شعلهٔ جواله زنارش
صفحهٔ ۱ از ۲