خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به عشق از بستگی وا می شود غمگین مباشعاقبت این قطره دریا می شود غمگین مباش
۲
نقد جان بیعانهٔ یک بوسه زان لعل لب استشاد زی ایدل که سودا می شود غمگین مباش
۳
در حصول مدعا بیتابیی در کار نیستگر نشد امروز فردا می شود غمگین مباش
۴
عیش خود را تلخ از زهراب نومیدی مکنکام دل آخر مهیا می شود غمگین مباش
صفحهٔ ۱ از ۲