خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو بیند آن عذار لاله گون شمعبریزد جای اشک از دیده خون شمع
۲
به رویت هر که چشمی کرده روشنرود از خود ز راه دیده چون شمع
۳
روم با اشک و آه از خود که باشدشب هجرم در این ره رهنمون شمع
۴
مرا جویا ز دلسوزی شب هجربرد با خویشتن از خود برون شمع
صفحهٔ ۱ از ۳