خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلقهمچو راز می پرستان است رسوا پیش خلق
۲
نخوت ارباب همت بدتر از دون همتی استسر فرود آرم گه ریزش چو مینا پیش خلق
۳
با وجود بیوفایی دوست می دارم تراسخت پیش من عزیزی همچو دنیا پیش خلق
۴
اهل همت را بود مردن ز فرط احتیاجبهتر از بردن پی روزی تقاضا پیش خلق
صفحهٔ ۱ از ۲