خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نور بندگیست فروغ جبین دلجز «عبده» چه نقش سزد بر نگین دل
۲
گام مراد یافته از حاصل دو کونپاشید آنکه تخم وفا در زمین دل
۳
دارد ز بس لطافت اندام چون خیالآید ز راه دیده و گردد مکین دل
۴
تا شد حریم خاص تو دارم ز بس عزیزسوگند می خورم به سر نازنین دل
صفحهٔ ۱ از ۲