خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیمآن چیز که داریم میسر بفشانیم
۲
چون نخل که آبی خورد و میوه دهد باراز هر ستانیم نکوتر بفشانیم
۳
ما ابر بهاریم که از همت سرشارگیریم دمی آبی و گوهر بفشانیم
۴
دیگر ز زمین جز گل خورشید نرویدبر خاک چو درد ته ساغر بفشانیم
صفحهٔ ۱ از ۲