خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۸۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دور از تو زبسکه بی دماغمداغ دل شب بود چراغم
۲
از درد چسان رهم که در تنچون شمع دوانده ریشه داغم
۳
عشقم چو نهاد داغ بر داغاز جوش نشاط باغ باغم
۴
از فیض خیال او چو طاؤسهر جا باشم میان باغم
صفحهٔ ۱ از ۲