خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز لعل او دلی شوریده دارمکبابی در نمک خوابیده دارم
۲
ز شوق سجدهٔ کویت چو غنچهبه روی هم جبین ها چیده دارم
۳
قبول داغ را انگشت تسلیمچو شمع انجمن بر دیده دارم
۴
بود بر پای تا قصر وجودمحباب آسا نفس دزدیده دارم
صفحهٔ ۱ از ۲