خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست جای پانهادن بر زمینپرگل است امروز سرتاسر زمین
۲
بسکه بار منت زلفت کشدمی گدازد نافه آهو بر زمین
۳
در غمش از تندباد آه ماباخت همچون آسمان لنگر زمین
۴
لاله و گل می دهد بوی کبابتا شد از یک قطره اشکم تر زمین
صفحهٔ ۱ از ۲