خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تواغری دویده باز نگاهم به سوی تو
۲
چشمی سیاه کرده همانا به روی توهر حلقه ای که گشته نمایان ز موی تو
۳
دور می اش ز حلقهٔ ماتم دهد نشانبزمی که نقل او بود گفتگوی تو
۴
افتد به شیشهٔ خانه افلاک رخنه هابالد هوا به خویشتن از بس ز بوی تو
صفحهٔ ۱ از ۲