خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداریچو ماه آخر چسان از رنج کاهیدن نگهداری
۲
خزان پیریت گردد بهار نوجوانیهاچو پای سرو خود را گر ز لغزیدن نگهداری
۳
تلاش منصب بیداری دل در دل شب کنچه حاصل دیده ات را گر ز خوابیدن نگهداری
۴
چه گل ها خوبخود ریزد به دامان تمنایتدمی دست هوس را گر ز گل چیدن نگهداری
صفحهٔ ۱ از ۲