خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه کز دست دل این سینه ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا
۲
من که بیگانه ز خویشم ز غم و محنت هجرچه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا
۳
نوشِ وصل تو من از نیش بلا یافته‌املذت نوش تو از تلخی نیش است مرا
۴
گر دل از زخم ستم ریش شود غم نبودشکرین لعل لبت مرهم ریش است مرا
صفحهٔ ۱ از ۲