خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز چون شمع سحر رشته جان سوخت مرامرده بودم دگر آن شمع بر افروخت مرا
۲
چون شهیدان توشد جامه خونین کفنمدر ازل عشق تو این جامه بتن دوخت مرا
۳
سخن اینست که می نوش و دگر هیچ مپرسمرشد عشق همین یکسخن آموخت مرا
۴
بنده ساقیم ای خواجه زغم آزادمدردسر چند دهی کس بتو نفروخت مرا
صفحهٔ ۱ از ۲