خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود که گریه بشوید خط گناه مراسفید روی کند نامه سیاه مرا
۲
اگرچه خرمن عقلم بسوخت در ره عشقخوشم که برق کرم پاک کرده راه مرا
۳
خیال روی تو بست آنقدر بچشمم نقشکه لوح صورت چین کرد قبله گاه مرا
۴
گهی که خرمن گل خوشه چین عارض تستچه رنگ باشد ازو چهره چو کاه مرا
صفحهٔ ۱ از ۲