خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت طرب ایام گل و موسم کشت استمیخانه ما در همه ایام بهشت است
۲
بی یاد تو در هیچ مقامی نه نشستمگر گوشه محراب و گر کنج کنشت است
۳
سر تا قدمی روشنی دیده چو خورشیدایزد تن پاکت مگر از نور سرشتست
۴
آدم به چنین خوبی و عیسی نفسی نیستحقا که پری هم سخنش پیش تو زشت است
صفحهٔ ۱ از ۲