خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز از وصال تو با کس سر وصولم نیستبه جز قبول تو هیچ از جهان قبولم نیست
۲
اگرچه بی تو به هر سر چو باد می گردمبه هیچ منزل راحت سر نزولم نیست
۳
زدست طعن چنان سر به جیب از آن دارمکه تاب سرزنش مردم فضولم نیست
۴
که نامه ام به تو آرد که برتر از عرشیبغیر طایر همت کسی رسولم نیست
صفحهٔ ۱ از ۲