خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بت پرستی قبله ام چون آن بت روحانی استدر سجده شکر حقم کاین دولتم ارزانی است
۲
دلدار اگر جوری کند از غایت یاری بودجور بتان بر عاشقان دلداری پنهانی است
۳
من بی رخ روحانیش در ظلمت غم چون زیمجایی که روز روشنم بی او شب ظلمانی است
۴
لب بسته شد هرکس که او دانا شد از علم نظرغوغای بحث مدعی از غایت نادانی است
صفحهٔ ۱ از ۲