خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عقل در ره عشق تو خانه نتوان ساختکه هرچه عقل بنا کرد عشق ویران ساخت
۲
فرشته بر دل جمع منش حسد بودیرخت به زلف پریشان مرا پریشان ساخت
۳
بدست فتنه گریبان من از آن شوخستکه اشک لعل مرا تکمه گریبان ساخت
۴
عزیز من به سهی قامتان یوسف رخنظر مکن که مرا خوار عشق ایشان ساخت
صفحهٔ ۱ از ۲