خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی ملاحت و خوبی که با تو محبوب استکه خشم و ناز و وفا هرچه می کنی خوب است
۲
بکن هر آنچه تو خواهی که گر وفا نبودکرشمه های جفا نیز از تو مطلوب است
۳
تو آفتاب جهانی ازین مشو در تابکه ذره یی بهوا داری تو منسوب است
۴
میان ما و تو ای مه به نامه حاجت نیستکه هر اشارت ابرو هزار مکتوب است
صفحهٔ ۱ از ۲