خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش تو داد من ز جور زمانه استاس شاه حسن عاشقم اینها بهانه است
۲
خوبان اسیر کوی تو ما خود که می شویمجایی که صد پری سگ این آستانه است
۳
اخلاص ما مگر بکند در دل تو راهورنه فسون برای محبت فسانه است
۴
بر باد رفت آن همه عیشی که داشتیمچیزی که مانده است غم جاودانه است
صفحهٔ ۱ از ۳