خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب پری مکن که نهان از تو گشته استدیوی که عیب خود بشناسد فرشته است
۲
از باغ بخت سبزه عیشش کجا دمدعاشق که غیر ملامت نکشته است
۳
گر سر نهم بپای سگت عیب مکنتا حکم حق چه بر سر مردم نوشته است
۴
ناصح مده ز عشق بتان توبه ام که چرخخاک مرا ز عشق نکویان سرشته است
صفحهٔ ۱ از ۲