خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوروز من از طلعت چون ماه تو عید استنوروز بدین طلعت فیروز که دیده‌ست؟
۲
پیش آر قدح ساقی و بردار سر خُمبگشای در عیش که دست تو کلید است
۳
در صیدگه عشق به فتراک ببندتدهر صید که در خون دل خود نطپیده‌ست
۴
باشد که تو خود رحم کنی ورنه جهانیسودای تو پختند و به جایی نرسیده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲