خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش استمن کیستم که با تو نشینم ادب خوش است
۲
گر کعبه وصال تو نتوان بسعی یافتننشینم از طلب که درین ره طلب خوش است
۳
گر بر تو خوش بود غم و اندوه عاشقیورنی بهر که هست نشاط و طرب خوش است
۴
من منع صوفی از می و شاهد نمیکنمبا لعل یار ساغر می لب بلب خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲