خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم تو دگر در پی صید دل و جان استصیادیت از دیدن دزدیده عیان است
۲
گر داشت پری چون تو جمالی چه نهان داشتپیداست که از شرم جما تو نهان است
۳
حال دل بیچاره مگر جان بتو گویدبا دوست حکایت نه سرو کار زبان است
۴
بوی تو نشان میدهدم ناله پر دردهر ناله که از درد برآید به نشان است
صفحهٔ ۱ از ۲