خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر رشته غم دل چون شمع جانگدازستکوته کنم حکایت کاین قصه بس درازست
۲
او همچو سرو سرکش من خاک ره چو سایهآن رسم ناز و شوخی وین شیوه نیازست
۳
آن سرو ناز، کاری نگشاید از نیازمتا من نیاز دارم او در مقام نازست
۴
در کوی بت پرستان خاموش باش زاهدکانجا می حقیقت در ساغر مجازست
صفحهٔ ۱ از ۲