خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوستچکند با کشش دل که میانمن و اوست
۲
غایت مهر و وفا داری من می بیندناز او با من از آن است نه از تندی خوست
۳
با که گویم غم بدخویی آن مایه لطفکه ببخت من شوریده چنین عربده جوست
۴
ایکه سر تا قدمت جمله نکو می بینماینکه باما بسر جور و جفایی نه نکوست
صفحهٔ ۱ از ۲