خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمال شمع چو خورشید عالم افروزستستاره سوخت پروانه سیه روزست
۲
لبت که آب حیات است ببر تشنه لبانببخت من چو رسید آتش جگر سوزست
۳
اگر چه لاله حسرت دمید از گل ماهنوز داغ تو بر جان حسرت اندوزست
۴
بغیر بخت بد خود شکایت از که کنم؟که مهربان من از بخت من بد آموزست
صفحهٔ ۱ از ۲