خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آمد چو گل رخها ز می خواهد شکفتمن که امروزم گلی نشکفت کی خواهد شکفت
۲
من نه آن مرغم که از بوی گلم دل وا شودگر گل من بشکفد از بوی وی خواهد شکفت
۳
گر هوای نوبهار اینست گلهای مراددمبدم خواهد دمید و پی به پی خواهد شکفت
۴
مطربا گر بانگ نی زینگونه بیخود سازدمبس گل رسواییم زین بانگ نی خواهد شکفت
صفحهٔ ۱ از ۲