خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو ناز کز چمن جان دمیده استشاخ گلی بصورت او کس ندیده است
۲
آن نوغزال با من مجنون انیس بوداکنون چه دیده است که از من رمیده است
۳
با کس نگفته ام غم عشقش مگر صبابوی محبت از نفس من شنده است
۴
تلخ است در مذاق دلش آب زندگیلب تشنه یی که زهر جدایی چشیده است
صفحهٔ ۱ از ۲