خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاستآهی است که از سینه خونین کفنی خاست
۲
پروانه صفت آتش غیرت جگرم سوختهرگه که از آن شمع بمجلس سخنی خاست
۳
بر محنت فرهاد بسی گریه که کردمهرجا که صدای طبر کوهکنی خاست
۴
بی باده من امروز بسی تازه دماغمبویی مگر از جانب گل پیرهنی خاست
صفحهٔ ۱ از ۲