خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیر مغان گدای درش همچو ما بسی استما خود کسی نه ایم ولی پیر ما کسی است
۲
گر بهر دوست کوهکنی مرد قصه چیستدر وادی محبت ازین کشته ها بسی است
۳
هرگل که نیست بوی وفا دارییی در اوگر هم گل بهشت بود پیش ما خسی است
۴
بادا فدای قامت طوبی خرام اوهرجا که سرونازی و شمشاد نورسی است
صفحهٔ ۱ از ۲