خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم دلم چو دیده از آن شمع روشن استآنشوخ نور چشم و چراغ دل من است
۲
ای سرو خوشخرام که از دیده میرویجان میرود ز رفتن تو، این چه رفتن است
۳
پیش توام خموش من بیزبان ولیبا یاد تست هر سر مویم که بر تن است
۴
مجنون خار خار بیابان محنتماین بخش ماست گر همه آفاق گلشن است
صفحهٔ ۱ از ۲