خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پری رخان که سرم خاک راه ایشانستمرا دم از دو جهان یک نگاه ایشانست
۲
شب فراق تو آن ظلم کرد بر عشاقکه تا بروز ابد روسیاه ایشانست
۳
اگر ملول ز من آن دو چشم خونریزندگناه من نبود این گناه ایشانست
۴
مرا بدعوی خون، از بتان که باز خرد؟که گر فرشته بود هم گواه ایشانست
صفحهٔ ۱ از ۲