خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوبان همه محبوب دل و آفت جانندهرچند که من وصف کنم بهتر از آنند
۲
در عبد تو شیرین دهن آن طفل نزایدکش چاشنی شهد محبت بچشانند
۳
تیر تو نشان مردمک دیده ما کردصاحب نظران در همه عالم به نشانند
۴
خون گریه کند هرکه شود واقف حالمپس حال من خسته همان به که ندانند
صفحهٔ ۱ از ۲