خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو آفتابی و شوق تو ناتوانم کردنمیرسد بتو دستم چه میتوانم کرد
۲
چه همت است ز جانبخشی فلک بر منکه چون تو آفت (جانرا) بلای جانم کرد
۳
ز نرگس تو چگویم که تا سخن کردمبعشوه کرد نگاهی که از زبانم کرد
۴
ز شوق کعبه مقصود اینقدر رفتمکه خار باد بهاری در استخوانم کرد
صفحهٔ ۱ از ۲