خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن تقوی ام که از همه کس احتراز بودتقوی نبود مایه صد کبر و ناز بود
۲
ساقی که می بخرقه این توبه کار ریختخوش کرد اگرنه قصه تقوی دراز بود
۳
روشن بود چراغ تو ای پیر زانکه منهر وقت کآمدم در میخانه باز بود
۴
از جنگ و بحث مدرسه رفتم بمیکدهدیدم میان درد کشان صد نیاز بود
صفحهٔ ۱ از ۲