خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ننالم که ز عشقم همه بیداد رسدبجز از ناله زارم که به فریاد رسد
۲
صورت چین که به آرایش نقاش کسی استکی بزیبایی آن حسن خدا داد رسد
۳
مرهمی نه بدل از خنده شیرین ورنهاز ترشرویی شیرین چه بفرهاد رسد
۴
شاخ طوبی نتواند به تو ایشیخ رسیدچکند شاخ گیاهی که بشمشاد رسد
صفحهٔ ۱ از ۲