خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی بمن وصل چنین غایه مویی برسدراضیم گر بمن سوخته بویی برسد
۲
گر دمی نیز شوی رام من ای طرفه غزالتا هماندم به رهی بیهده گویی برسد
۳
تیغ چون آب بر آور که ازین چشمه مهرچشم آن نیست که آبی بگلویی برسد
۴
گر بفریاد دل ما دم عیسی نرسیدنفس پاکدلی از سر کویی برسد
صفحهٔ ۱ از ۲