خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر مست تو آهی ز سر درد برآرداز خاک تن مدعیان گرد برآرد
۲
گر بر دمد از خاک من خسته گیاهیبی باد خزانی ورق زرد برآرد
۳
صد خانه بفریاد شب از من که درین کویتا چند فغان این سگ شبگرد برآرد
۴
خامست دل صومعه پرورد و خوش آن دلکش پیر مغان میکده پرورد برآرد
صفحهٔ ۱ از ۲