خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر جوش گریه یی دل خامت بر آوردبحر کرم بجوشد و کامت بر آورد
۲
چون مرغ خانه در ته دیوار تا بکی؟جهدی بکن که عشق بنامت بر آورد
۳
معراج وصل اگر طلبی مست عشق باشکاین جذبه بر فلک بدو گامت بر آورد
۴
ساقی بدان امید شدم خاک ره که بختکام دلم ز جرعه جامت بر آورد
صفحهٔ ۱ از ۲