خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس که بدان سرو قباپوش نشیندسودا زده برخیزد و مدهوش نشیند
۲
از گرد میفشان به رخ آن کاکل مشکینترسم که غباری به بناگوش نشیند
۳
شهباز ترا صید شود طرفه غزالیکش مرغ سعادت به سر دوش نشیند
۴
گر بو برد از مستی عشق تو فرشتهدر حلقه رندان قدح نوش نشیند
صفحهٔ ۱ از ۲