خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که گبر و مسلمان نظر پرست شناسدخوشم که هر کسی ام انچنانکه مست شناسد
۲
اگر چه مستم و رسوا ز طعن غیر خلاصمبکوی میکده هشیار کو؟ که مست شناسد
۳
مخوان ز کعبه به دیرم که خاطری ننشیندکبوتر دل من منزل نشست شناسد
۴
کجاست دست و ترنجی که منکران زلیخانظر اگرچه بدزدند دست دست شناسد
صفحهٔ ۱ از ۲