خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحر چو آه من می پرست میخیزدبهر که میوزد از خواب مست میخیزد
۲
کسیکه با تو چو یاری نشست و خاست کندچه جای دل ز سر هر چه هست میخیزد
۳
مگر بسوخت دل زار کز درون دودیبلند میشود و ناله پست میخیزد
۴
زهی فریب تو ای بت که گر مسلمانینشست با تو دمی می پرست میخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲