خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می‌کنددر بن هر خار جستجوی مجنون می‌کند
۲
گوش بر افسانه من خلق را دفع ملالاین حکایت‌ها که من دارم جگر خون می‌کند
۳
زنده‌ام من از غم دل پس دلی کو بی‌غم استیارب او زندگانی در جهان چون می‌کند
۴
خار خارم می‌دهی از رشک زان دورم که توبا تو بودن جان من در دل افزون می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲