خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بذات حق که مرا تا وجود خواهد بودسرم بپای بتان در سجود خواهد بود
۲
تو گر زمهر پشیمان شدی مرا باریهمان محبت دیرین که بود خواهد بود
۳
چرا ز دود دل من به تنگ می آییچو آتشم زدی البته دود خواهد بود
۴
تو خود بگو که رخ زرد عاشقان تا کیز دست سیلی عشقت کبود خواهد بود
صفحهٔ ۱ از ۲