خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبز لیلی وش من آنکه مرا مجنون کردنمک او جگر ریش مرا پر خون کرد
۲
تا نشاط غم او در دل من جای گرفتغم عالم همه از خاطر من بیرون کرد
۳
چشم و ابروی خوشش گرچه دلم سوخت مپرسآنچه با جان من آن لعل لب میگون کرد
۴
گنج عشق است دلم از غم آن دانه خالاین چه گنجیست که موری چو مرا قارون کرد
صفحهٔ ۱ از ۲